yüreğinizin şiir adresi !
...ben edebiyattan ibaretim...KAFKA

BİR CEMRE VAKTİ

Şiirler » BİR CEMRE VAKTİ

Suya sabuna dokunmadan

Aklıyorsam ömrümü

Akları kıskanan saçlarıma

Nur yağıyorsa

Tıpkı anne nefesinde saklı gibi.

 

Belki yalnızlığın şafağına yakın duruyorumdur

Bir cemre vakti,

Kim yakalar beni?

Kim durdurur içimdeki

Kemirgen kurdu?

Öldürüp de

Rükûa vardığım kendi gölgemde

Kayıp minvalin sıra dışılığında

Kanıyorsam gül misali

Yine meali/m olmayan şiirlere düşüyorsa

Yolum,

Yolumdan çıkmışlığım da değil asla

Yola getiremediğim nice mevsim:

Tıpkı ikbali insanların

Sırdaşım onca hezeyandan

Diri çıkıyorsam

Şiir gamzeli hüsranlarımda

Acılar biriktiriyorsam

Usul usul…

 

Susmalıyım elbette farkındayım

Hatta kapatıp gözlerimi

Sessizce kendimi sonsuzluğa uğramalıyım

Ama ne için sonlanacağım da

Son bir utkuyu saf bileceğim

Yüreğin med-cezirine

Dolan hazanlar

Bir de yüzükoyun yattığım

Kır saçlarında kaderin

Sükûtunu sonlandıracağım

Ansızın insanlığımın.

 

Belki bir şiir kadar noksan;

Belki bir garip kadar uysal

Demli şarkıların mizacında

Kırılan kalbimin

Ve kalemimin

Yana yakıla dert yandığı

Binlerce sözcüğü

Bana yakın kılan

Bir bahar sabahı mı ölmeliyim?

 

Fıtratıma uygun olurdu oysa

Kavşağım kışta

Durağan bir rahle olsa da

Masumiyetin çağrısına

Tanıklık yapan abdal yüreğimle

Kıt kanaat yaşadığım

Kendine has kalabalığında

Şunca aşktan nasibini alamayan

Kim varsa.

 

Hatta kaydı olmayan

Mahrem bir yolculuğun

Dibine vurmuşsam

Kandil misali

Sönmeliyim yine

İçime akıttığım afakın;

Aşkın azabı değil de

Kayıp huzmesinde

Bin kat ayıp bildiğim

Söylenmedik kelimelerim

Yine ant içtiğim ölümüne

Yaratan ile ettiğim

Söz birlikteliğinde.

 

REKLAMLAR

(0)

Henüz yorum yapılmamıştır.