yüreğinizin şiir adresi !
...ben edebiyattan ibaretim...KAFKA

KİRLİ ELLERİNDEN UTANMAYI BİLMEDEN

Şiirler » KİRLİ ELLERİNDEN UTANMAYI BİLMEDEN

 

Terbiye etmen gereken bir nefsin var madem…

Tut ucundan nefesinin

Kirli ellerinden utanmayı bilmeden

Bilip bilmeden kim olduğunu

Asla da dokunma hakkın yok

Tepesine kadar hınçla dolan dünyaya

Ve çalmaya çocukluğunu,

Tüm çocukları,

Ömrün ufkunu,

Sen sefil canlı!

 

Aklın ermez senin

Erdiğin değil

Olmayan merhametin de

Yüksünmeden varlığından

Cirit attığın mekânlarda

Varlığınla kirletmekten

Men edilmen gerek senin:

Kâfir canlı,

Adın çıkmış insana

Ah, inse bir noksana:

Nokta kadar değerin yok madem

Ne ünlem ne de sorusun sen:

Altı üstü bir yıkım;

Bir dürtü;

Bir kefen bile senin neyine!

 

Zafiyetinle değil

Zalimliğini şerh düşen iblisle

Ortaklığın:

Hinden hin

Sefil canlı

Kelamı noksan

Varlığı bela

Duaların yok senin; olamaz da.

 

Altı üstü isyanın ayak sesinin

Kan donduran iklimlerden

Çağırmadı seni evren:

Kirlettiğin yetmedi mi?

Ve kinin ile kurşun sıktığın

O masum bedenlerin

Hangi noktasına değebilir ki elin?

Kim verdi sana bu hakkı?

 

Yatacak yeri olmayan

Yadsıyacak da bir nedeni

Ve bedelleri değil

Basireti bağlanmış kaderin

Uç noktasında

Kayan bir ruhsun sen

Aslında ruhluktan bile tensiye edilen

Densiz bir kara noktasın

Kara delikte asla kabul görmeyen.

 

Sanma ki marifet

Adınla ortalarda dolaşmayı kendine

Değer biçtiğin

Deminde cinnetin

Ölümün ellerinden olacak

Bu masum kan donduran cinayetlerin

Hesabını sanma ki Allah sormayacak.

REKLAMLAR

(0)

Henüz yorum yapılmamıştır.