yüreğinizin şiir adresi !
...ben edebiyattan ibaretim...KAFKA

GİTMENİN VAKTİ MADEM

Şiirler » GİTMENİN VAKTİ MADEM

 

 

Gürbüz bir sancı peyda olan

Perde arkası yalınlığın

İzdüşümü yine yorgun sahnenin tozunu

Yutmuş insan ve kelam.

 

Perde perde tutuşan duyguların

Duyum ötesi çığlığı

Yine gölgelerin minvalinde

Çarpık bir dekor adeta

İnsanın ihlali.

Sapır sapır dökülüyor nameler

Şehit edilen şehrin

Nice badire yaşamış sokaklarında

Yatay belki düşey kavisler…

 

Evet, evet, hak ihlali:

Buzdan sevda masalları kaynayan

İnsanlıktan arda kalan

Hoş nidalar kimine göre

Sersem sepelek itham dolu yaralar

Aşkın sunumu;

Yarım ağız mutluluk

Ismarlamıştık oysa… demenin bedeli

Yine takoz bir düş’ün

Şehla düşüşü:

Üstelik baş aşağı,

Tımarhane kaçkını

Şehrin mimarları.

 

İçinde ne çok ukde şehrin:

Yüksek doz hüzün kabul gören,

Yükseklerde gezinen,

Yükümlü sanılan

Oysa boynu bükük

 Kayıp çocuklar.

Kimine göre uzak belki yakınlığın

Gözüne ırak bir ihlal:

Aslında göğün resmine konan

Bir tuzak

Yine gömülü seslerin

Hükümranlığında,

Yalın ayak düşler kuran şehir.

 

Gitmenin vakti madem,

Matemlerimizi de götürmeli?

El ayak çekilmeden

Bir mezara sığar mı bu şehir?

Diyebilmenin sancısı

En vakur gölge oysa

Ardına düşülesi

Bir göl durgunluğunda

Uhrevi suskunluk

Zamanıdır gitmenin;

Beyit beyit gezindiğimiz şiirin de

Vakti dolmadan

Gitmeli… en uzağa…

 

Şehir dilinde:

Kâfir bir kalabalık

Bin beter yalnızlıktan,

Diyebilmenin olmaz elbet özrü:

Sevdiğimiz kadar sevgiye sunum

Gönül yorgunluğunda

Perde perde uzanan

Beynamaz tavrı takınmadan gitmeli:

Özünde barındıkça sevgi

Varsın ölelim bir şiir vakti.

 

Şehrin gözlerinde

Kalan yetim bir şiirden bile hallice

Sevebilmek cahil cesareti ile.

REKLAMLAR

(0)

Henüz yorum yapılmamıştır.